خرید بازی کامپیوتر Sonic Frontiers PC

Sonic Frontiers مروری بر بهترین ماجراجویی سه‌بعدی آن؟

سونیک فرانتیر (Sonic Frontiers) یک بازی پلتفرمر است که در سال ۲۰۲۲ توسط سونیک تیم (Sonic Team) توسعه داده شده و توسط سگا SEGA برای نینتندو سوییچ، پلی‌استیشن ۴، پلی‌استیشن ۵، ویندوز، ایکس‌باکس وان و ایکس‌باکس سری ایکس/اس منتشر شده است.

در نقد سونیک فرانتیرز، می‌بینیم که چگونه تیم سونیک این مجموعه را با احترام به ویژگی‌های اصلی و بازیگران محبوبش، از نو خلق کرده است.
با وجود پیشرفت‌هایی که در طول زمان دیده‌ایم، هرگز انتظار نداشتیم با چنین بازی‌ای روبرو شویم. این نقد سونیک فرانتیرز نیز دقیقاً همین است: داستان یک بازگشت باورنکردنی، غیرقابل پیش‌بینی.

ما می‌دانیم که سرسخت‌ترین طرفداران نماد سگا، به لطف عشق بی‌قید و شرطشان و خوش‌شانسی که هرگز نسخه‌های در حال ساختی را که سگا در شش ماه گذشته به ما اجازه بازی داده بود، امتحان نکرده‌اند، هرگز از باور به این دنباله دست نکشیدند. از نظر فنی، با گیم‌پلی گیج‌کننده و کنترل‌های نامرتب، به نظر می‌رسید سونیک فرانتیرز هیچ شانسی ندارد. 

تریلر گیم پلی بازی Sonic Frontiers PC کامپیوتر

ناامیدی دیگری برای طرفداران جوجه تیغی آبی و فرصت از دست رفته دیگری برای ناشر ژاپنی، شاید بدترین در سال‌های اخیر، با توجه به اینکه سونیک فرانتیرز بازی‌ای است که پس از موفقیت باورنکردنی دو فیلم با بازی جیم کری منتشر می‌شود. همچنین آسیب روحی بازیکنان جوان‌تر را در نظر بگیرید که با سینما تحریک شده بودند و خود را با یک محصول بسیار ضعیف روبرو می‌دیدند. اما شاید ژاپنی‌های تیم سونیک زمان را متفاوت درک می‌کنند، در غیر این صورت هیچ توضیحی وجود ندارد که چگونه آنها توانستند کاری را که معمولاً دو برابر، اگر نه سه برابر، زمان می‌برد، در شش ماه انجام دهند.

حتماً انجامش دهید!

 Sonic Frontiers... استثنایی است، بله. هنوز مشکلات فنی و خلاقیت‌های مختلفی وجود دارد، اما هیچ چیز نمی‌تواند گیم‌پلی را که اولین تلاش کاملاً موفق برای تبدیل این مجموعه از ماهیت دو بعدی خود به یک تجربه سه‌بعدی کاملاً برجسته است، خراب کند. دو Sonic Adventures در Dreamcast، اولین با موتور چندضلعی، تلاش‌های خوبی بودند، اما همچنین یک پیش‌نویس اولیه بودند که SEGA به طرز غیرقابل توضیحی از آن جدا شد و توالی بی‌پایانی از بازی‌هایی را تولید کرد که گاهی اوقات مناسب و گاهی اوقات بسیار بدتر بودند.

 در طول بیست سال گذشته، تنها بازی سونیک که به نظر ما، شهرت غیرقابل انکار این شخصیت را برآورده کرد، بازی فوق‌العاده Sonic Rush برای نینتندو DS بود که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد و گیم‌پلی اصلی را به نهایت رساند و جای تعجب نیست که به دوبعدی بودن محض بازگشت. اما این بازی جدید متفاوت است؛ این همان Sonic Mario 64 است که طرفداران از زمان Sega Saturn منتظر آن بوده‌اند؛ انقلابی در مفهومی که به نظر می‌رسید تکرار آن در قالبی مدرن‌تر و جذاب‌تر غیرممکن است.

همه چیز در مورد حرکت است. در Sonic Frontiers، سونیک محدودیت‌های معمول فرم بازی‌های ویدیویی خود را ندارد؛ در عوض، او می‌تواند اغراق کند، همانطور که بارها در کارتون‌ها و کمیک‌ها دیده‌ایم. این، به هر حال، همان سونیکی است که ما در کودکی در سال ۱۹۹۱ تصور می‌کردیم: آزاد برای دویدن به هر جهت، پرتاب خود از روی برآمدگی‌های سهموی برای پریدن از میان یک آبشار عظیم، با استفاده از ضربه‌گیرهای به سبک پین‌بال و ریل‌های معلق که صرفاً برای نمایش قهرمانی شکست‌ناپذیر و سریع او قرار داده شده بودند.

 همین نتیجه در نبرد نیز حاصل شده است: حرکات سونیک به طور فزاینده‌ای ویرانگرتر و تماشایی‌تر می‌شوند، به شکلی اجباری و خودکار که گزینه‌های تاکتیکی متنوعی را در اختیار بازیکن قرار می‌دهد. علاوه بر این، اکثر دشمنان دارای مکانیک‌های منحصر به فرد و زمینه‌ای هستند که به سونیک اجازه می‌دهد مانورهایی را انجام دهد که قبلاً در هیچ پلتفرمری دیده نشده است. توانایی دفع حمله و ضدحمله غیرمنتظره است، همانطور که فقدان نمادین‌ترین حرکت جوجه تیغی آبی: شکل کروی او، که اکنون فقط در هوا و در بخش‌های خاصی خواهیم دید، غیرمنتظره است.

دشمنان منحصر به فرد

برای آسیب دیدن، مگا ربات سومو باید به حصار الکتریکی که او برای دفاع از خود ایجاد می‌کند، هل داده شود. آراچنو، پس از فلج شدن، ما را پنجاه متر به آسمان پرتاب می‌کند، در یک سقوط آزاد که در آن باید از موشک‌های او دوری کنیم و سرعت بگیریم تا زمانی که با قدرت و سرعت باورنکردنی به او ضربه بزنیم. 

از طرف دیگر، Fortress غول آسمان‌ها است، به بزرگی یکی از شخصیت‌های Shadow Of The Colossus PS4، و به محض اینکه عصبانی شود، شروع به بمباران هوایی مناطق اطراف می‌کند و در تمام این مدت سعی می‌کند فرار کند. اگر بخواهیم به مبارزه ادامه دهیم، باید او را تعقیب کنیم تا شاید در اثر این تلاش، ریل‌هایی از دمش تشکیل شود که می‌توانیم روی آنها بپریم و در یک حرکت خیره‌کننده، از شوک‌های الکتریکی و پرتابه‌ها اجتناب کنیم تا به بدنش برسیم و طولانی‌ترین کمبوی ممکن را شروع کنیم.

کمبوهایی که در یک نقطه خاص ممکن است شامل یک پشتک زدن برای افزایش فاصله و پرتاب پنج توپ انرژی به سمت هدف باشد، یا سونیک آنقدر سریع که تکثیر می‌شود و از هر جهت به دشمن مشت و لگد می‌زند. و ما حتی به غول‌هایی که در انتهای چهار (به علاوه یک) منطقه با تم مشخص منتظر ما هستند، اشاره‌ای نکرده‌ایم، جایی که بهترین نسخه Super Sonic تا به حال را خواهیم دید و بازی خواهیم کرد، با نبردهایی دست و پنجه نرم می‌کنیم که طرفداران Dragon Ball و Devil May Cry را بی‌کلام خواهد گذاشت.

 از نظر گیم‌پلی انتظار چیز فنی خاصی را نداشته باشید، اما تجربه به هیچ وجه قابل پیش‌بینی نیست و اکتان خیلی بالاست که سرگیجه‌آور نباشد. همه اینها معمولاً با موسیقی با کیفیت خاصی همراه است، از تکنوی دهه 90 گرفته تا جشن‌های غرغر حماسی ژاپنی.

فضای مجازی بله، متاورس نه

Sonic Frontiers: چه کسی غول‌های بزرگ را درخواست کرد؟ از سوی دیگر، کاوش بسیار آرام‌تر است و لحن آن به وضوح از شاهکار Legend Of The Zelda Breath Of The Wild (با یک جلوه صوتی آشنا) الهام گرفته شده است، که تقسیم‌بندی متمایز گیم‌پلی نیز از آن وام گرفته شده است. در اینجا، سالن‌های مقدس بازی نینتندو به سطوح به اصطلاح فضای مجازی تبدیل شده‌اند، بهانه‌ای واقعاً عالی برای گنجاندن برخی از مراحل قدیمی و حتی خطی Sonic Frontiers، که در آن ثبت سریع‌ترین زمان ممکن، جمع‌آوری پنج سکه قرمز و رسیدن به خط پایان با تعداد کافی حلقه به ما این امکان را می‌دهد که کلیدهایی برای دستیابی به زمردهای هرج و مرج و پیشرفت در بازی به دست آوریم.

سطوح فضای مجازی نوستالژیک‌ترین بخش Sonic Frontiers هستند، اما تجربه معمول Sonic را می‌توان در هر اینچ از پنج دنیای بازی که SEGA به ما ارائه داده است، یافت، جایی که فضای کافی برای مسابقه با سرعت پانصد کیلومتر در ساعت بدون توقف وجود دارد و تراکم کافی برای ارائه مسیرهای جایگزین و هدایت‌شده‌تر که همیشه در دسترس هستند. در عمل، اگر در مسیری دور می‌دوید، بهتر است از این مسیرها که شامل ضربه‌گیرها، تقویت‌کننده‌ها، ریل‌ها و موارد دیگر هستند، برای سرعت بخشیدن به سفر خود و جمع‌آوری اقلامی که معمولاً در انتها قرار می‌گیرند، استفاده کنید، که برای پیشرفت در بازی نیز ضروری هستند.

سرعت هیپنوتیزم‌کننده

این مسیرها همیشه اغراق‌آمیز هستند و ما را با حلقه‌های گیج‌کننده به هوا پرتاب می‌کنند و سونیک را به سمت دیوارهای عمودی پرتاب می‌کنند که در آنجا می‌تواند بدود و به موقع به سمت یک، دو یا سه دشمن پرنده بپرد. این‌ها به ما اجازه می‌دهند تا به ریل بعدی برسیم که مانند موشکی به درون خلأ فرود می‌آید، قبل از اینکه ناگهان از دامنه کوه بالا برویم و در آنجا با سرعت دیوانه‌واری به سمت هدف بعدی حرکت کنیم: یک چالش کوچک جدید برای مواجهه، یک دشمن بیست متری که قبلاً هرگز دیده نشده برای شکست دادن.

 حیف است که از بین این عناصر، فقط مهم‌ترین‌ها از دور قابل مشاهده خواهند بود، در حالی که بقیه به طور ناگهانی و ناخوشایند، چند متر دورتر از سونیک ظاهر می‌شوند. بازی اصلاً ظاهر بدی ندارد، حتی اگر از بعضی جهات کمی قدیمی به نظر برسد، اما این جلوه ناگهانی بیش از حد برجسته است؛ شاید اگر آسمان دائماً پر از حلقه‌ها و ریل‌های پیچ در پیچ بود، اگر گیج‌کننده نبود، به همان اندازه ناخوشایند، اما حداقل می‌توانستند ظاهرشان را ملایم‌تر کنند، حتی آنها را به داستان بازی که با رنگین‌کمانی و تداخل مجازی مشخص می‌شود، وارد کنند. چه می‌گویند؟ اگر نمی‌توانید یک مشکل بازی را پنهان کنید، آن را به یک ویژگی تبدیل کنید!

یا حداقل این کار را روی پلی‌استیشن ۵، کنسولی که Sonic Frontiers را روی آن آزمایش کردیم، انجام دهید، جایی که بازی گاهی اوقات چند فریم افت می‌کند، اما با سرعت دیوانه‌واری اجرا می‌شود. همانطور که توانایی‌های سونیک را افزایش می‌دادیم، در یک نقطه خاص برای رفتن به حالت مستقیم مشکل داشتیم زیرا او با فعال بودن توربو بسیار واکنش‌پذیر و سریع بود.

 توربو که با ماشه سمت راست فعال می‌شود، مدت زمان بسیار زیادی دوام می‌آورد، در یک چشم به هم زدن شارژ می‌شود و احتمالاً تقریباً همیشه آن را فعال نگه خواهید داشت. در PS5، مانند Xbox Series X، بازی دارای دو گزینه گرافیکی است: یک حالت 4K ارتقا یافته اضافی و یک حالت هیپنوتیزم‌کننده و فوق‌العاده با نرخ شصت فریم در ثانیه.

بازیگران ربات

داستان برای چنین بازی‌ای عالی خواهد بود: حتی اگر برایتان مهم نباشد، می‌توانید آن را بفهمید و هر دیالوگ بیش از دو دقیقه طول نمی‌کشد، و هر سکانس بازی نشده حتی کمتر. در Frontiers، Robotnik بار دیگر سعی می‌کند از شر Sonic خلاص شود و هر دو خود را در این جهان موازی می‌یابند که در آن دوستان جوجه تیغی به صورت هولوگرام زندانی شده‌اند و ساکنان باستانی در جنگی غیرقابل توصیف جنگیده‌اند که به نظر می‌رسد آنها را به سمت انقراض سوق داده است.

 تنها کسانی که برای پرسه زدن در سرزمین‌های Sonic Frontiers باقی مانده‌اند، این ماشین‌های بیومکانیکی جنگ‌زده، کوکوهای دوست‌داشتنی که می‌خواهید جمع‌آوری کنید، و یک دختر هولوگرام کوچک مرموز هستند که به Robotnik کمک می‌کند، اما بدون هیچ گونه اعتقاد راسخی. جنبه‌ی کم‌موفقیت، در این زمینه، کیفیت انیمیشن‌ها است که در طول دیالوگ‌ها کند، رباتیک و قطعاً پایین‌تر از استانداردهای یک بازی ویدیویی مدرن به نظر می‌رسند. این جزئیات همچنین بر زمان‌بندی شوخی‌ها تأثیر می‌گذارد.

ریتم جوجه تیغی

تیم سونیک بالاخره تعادل مناسب را پیدا کرده است، البته بیست سال دیرتر. سونیک فرانتیرز به سادگی سرگرم‌کننده است و به خوبی می‌داند که برای قابل هضم کردن یک دنیای باز نسبتاً کلاسیک امروزی، تنها راه حل، ده برابر کردن سرعت آن است. نقشه بازی پر از نشانگر می‌شود، اما در بیست ساعت، ما به ندرت آن را باز کرده‌ایم تا بفهمیم در مرحله بعد چه باید بکنیم.

دلیلش این است که در سونیک فرانتیرز، دویدن ساده برای وارد شدن به جریان، به ریتم کافی است. همه چیز معمولاً با پرش آکروباتیک برای رسیدن به انتهای بخش کوتاه پلتفرمینگ معلق در آسمان شروع می‌شود: پس از پرش آکروباتیک برای رسیدن به انتهای بخش کوتاه پلتفرمینگ معلق در آسمان، ابزاری ضروری برای صحبت با بازیگران بازی به دست می‌آورید و در نتیجه طرح داستان را پیش می‌برید.

 فرود آمدن معمولاً در نزدیکی عناصر مهم دیگر، مانند یک غول متوسط که پس از شکست، به سونیک دنده‌ای می‌دهد که با آن وارد فضای مجازی شود و کلیدهای مورد نیاز برای الماس‌های آشوب را جمع‌آوری کند، رخ می‌دهد. همه چیز آنقدر به خوبی به هم مرتبط است که شما ساعت‌ها بدون اینکه متوجه شوید بازی می‌کنید. 

اما اعتبار آن به سختی فوق‌العاده لذت‌بخش آن نیز برمی‌گردد: Sonic Frontiers بازی‌ای است که در آن مهارت بازیکن همیشه مورد نیاز است، اما مجازات اشتباهات هرگز واقعاً سخت نیست. علاوه بر این، آنقدر راه‌حل‌ها و موارد ضروری فراوان وجود دارد که بار دیگر پاسخ به سادگی دویدن، در هر جهتی، برای یافتن هر چیزی است که در جیب خود نیاز دارید. همچنین لحظاتی وجود خواهد داشت که باید خودتان را تغییر جهت دهید تا بفهمید به کدام هدف جدید باید هجوم ببرید و مهمتر از آن، چگونه به آنجا برسید.

رنگ‌ها را به ما برگردانید!

اگر Sonic Frontiers صیقل‌کاری شده‌تر بود، اگر برخی از گذرگاه‌های تا حدودی تصادفی را پنهان نمی‌کرد، اگر سطوح فضای مجازی کمتر شلوغ بودند، اگر توالی‌های روایی آن روح بیشتری داشتند، و مهمتر از همه، اگر پلتفرم‌هایی که در یک متری قهرمان آبی ما ظاهر می‌شوند، وجود نداشتند، حتی استثنایی‌تر هم می‌شد. تیم سونیک واقعاً تمام تاریخ خود را در این بازی ریخته است، از جمله نقاط ضعف آن که به طرز شگفت‌آوری نرم شده‌اند.

 ایده قرار دادن این ماجراجویی در دنیایی واقع‌گرایانه‌تر هم بد نیست، اما می‌توانیم صادق باشیم؟ اگر سعی کنیم یک منطقه سی کیلومتر مربعی گرین هیل را تصور کنیم که مانند یکی از جزایر بازی Sonic Frontiers ساخته شده است، سرمان گیج می‌رود و قلبمان به تپش می‌افتد: سونیک بوم: این یک کمال خواهد بود!

 فضای ایجاد شده در این بازی بسیار جالب است، اما ما یک کارناوال از نورها، رنگ‌ها و فریادهای شادی را به این مسیرهای تاریک و سپرهای کم‌نور ترجیح می‌دادیم. Sonic Frontiers برای یک سونیک خونسردتر و مغرورتر یا حتی یک سونیک شیرین و پخته از روزهای اول عالی بود، اما ما باید به یک سونیک فوق‌العاده قوی و غیرقابل توقف، اما کمی افسرده‌کننده، بسنده کنیم.

جمع بندی

Sonic Frontiers بازی رستگاری است که بسیاری بیست سال یا بیشتر منتظر آن بوده‌اند. تیم سونیک بالاخره فهمیده است که چگونه معروف‌ترین مجموعه خود را به یک زمینه سه‌بعدی تبدیل کند، اما اکنون آنها باید کیفیت هر چیز دیگری را بالا ببرند. دقیقاً همین پس‌زمینه است که از ارزش بازی‌ای که مطمئناً شایسته‌ی چیزهای بیشتری بود، به خصوص پرداخت بیشتر و توجه بیشتر به جزئیات لعنتی، می‌کاهد. 

اگر به دنبال چیزی سریع، تازه و سرگرم‌کننده هستید، اگر به دنبال یک پلتفرمر هستید که با عناوین معمول نینتندو متفاوت باشد، Sonic Frontiers احتمالاً تمام نیازهای شما را برآورده خواهد کرد. همچنین یک بازی نسبتاً قابل توجه است: تکمیل آن حدود بیست ساعت طول می‌کشد و مطمئناً کسانی هستند که زمان بیشتری را صرف آن می‌کنند. چیزی که نباید نادیده گرفته شود: متن و صداگذاری کاملاً به زبان ایتالیایی است.

 نقاط قوت

• گزینه‌ها را روی ۶۰ فریم در ثانیه تنظیم کنید و وانمود کنید که ظاهر شدن ناگهانی را نمی‌بینید
• چهار (به‌علاوه یک) دنیای بازی مملو از منجنیق، توربو، ضربه‌گیر و ریل‌های بی‌پایان
• غول‌های بزرگ و در عین حال سرگرم‌کننده برای مبارزه

نقاط ضعف

• ظاهر شدن ناگهانی که باعث می‌شود سکوها خیلی دیر ظاهر شوند؛ فقط به دویدن ادامه دهید و آن را نادیده بگیرید
• در میان مراحل پلتفرمینگ بی‌شمار، برخی از نقص‌های طراحی سطح پنهان هستند
• پیچش واقع‌گرایانه خوب است، اما دفعه بعد می‌خواهیم رنگ‌ها به حالت قبل برگردند

تحلیل فنی بازی Sonic Frontiers PC کامپیوتر

سگا (SEGA) جدیدترین بازی سونیک سه‌بعدی خود، Sonic Frontiers، را برای کامپیوتر منتشر کرد. این بازی با موتور Hedgehog 2 ساخته شده و اکنون زمان آن رسیده است که آن را بنچمارک کنیم و ببینیم که روی پلتفرم کامپیوتر چگونه عمل می‌کند.

برای این تحلیل عملکرد کامپیوتر، ما از یک پردازنده Intel i9 9900K با 16 گیگابایت رم DDR4 با فرکانس 3800 مگاهرتز، کارت‌های گرافیک Radeon RX580، RX Vega 64، RX 6900XT از شرکت AMD، GTX980Ti، RTX 2080Ti، RTX 3080 و RTX 4090 از شرکت NVIDIA استفاده کردیم. همچنین از ویندوز 10 نسخه 64 بیتی، درایورهای GeForce 526.86 و Radeon Software Adrenalin 2020 Edition 22.10.3 استفاده کردیم.

سگا (SEGA) چند تنظیمات گرافیکی برای تغییر اضافه کرده است. گیمرهای کامپیوتر می‌توانند کیفیت گرافیک، سایه‌ها، آنتی‌آلایزینگ، بلوم و نورپردازی حجمی را تنظیم کنند. همچنین گزینه‌هایی برای انسداد محیطی، بازتاب‌های محلی و یک اسلایدر مقیاس رندرینگ وجود دارد. و اگرچه بازی فقط از 60 فریم در ثانیه و 30 فریم در ثانیه پشتیبانی می‌کند، راهی برای باز کردن قفل نرخ فریم از طریق CheatEngine وجود دارد. با این حال، پیشنهاد می‌کنیم منتظر یک ماد باز کردن قفل FPS با «پیاده‌سازی آسان‌تر» باشید.

برای اینکه بفهمیم بازی چگونه روی چندین رشته CPU مقیاس‌بندی می‌شود، یک CPU دو هسته‌ای، یک پردازنده چهار هسته‌ای و یک پردازنده شش هسته‌ای را شبیه‌سازی کردیم. و حتی بدون Hyper Threading، سیستم دو هسته‌ای شبیه‌سازی شده ما توانست بازی را با 60 فریم در ثانیه اجرا کند. نه تنها این، بلکه بازی هیچ گونه لکنت کامپایل شیدر ندارد. راستش را بخواهید، من به شدت تحت تأثیر قرار گرفتم که بازی چقدر روان به نظر می‌رسید. از این گذشته، بازی قبلی Sonic روی PC، Sonic Colors Ultimate، مشکلات لکنت قابل توجهی داشت.

Sonic Frontiers همچنین به یک پردازنده گرافیکی رده بالا نیاز ندارد. در تنظیمات 1080p/Max، کارت گرافیک AMD Radeon RX580 ما توانست حداقل 50 فریم بر ثانیه و به طور میانگین 54 فریم بر ثانیه را ارائه دهد. بقیه کارت‌های گرافیک مورد آزمایش ما مشکلی در اجرای بازی با 60 فریم بر ثانیه نداشتند.

در تنظیمات 1440p/Max، هر شش کارت گرافیک برتر ما توانستند یک تجربه بازی روان را ارائه دهند. و در مورد تنظیمات 4K/Max، کارت‌های گرافیک NVIDIA RTX2080Ti، RTX 3080، RTX 4090 و AMD Radeon RX 6900XT توانستند تجربه 60 فریم بر ثانیه را ارائه دهند.

نکته جالب دیگر در اینجا کنترل‌های ماوس و کیبورد کامپیوتر است. بازی ورودی خام برای ماوس ارائه می‌دهد، آیکون‌های K&M را به درستی روی صفحه نمایش می‌دهد و با K&M به خوبی کار می‌کند.

متاسفانه، تنها مشکلی که در حال حاضر Sonic Frontiers را آزار می‌دهد، فاصله دید افتضاح آن است. حتی در تنظیمات Max، مشکلات عمده‌ای در هنگام نمایش ناگهانی تصویر (pop-in) درست جلوی دید وجود دارد. SEGA مشخصاً از تنظیمات LOD مربوط به PS5/Xbox Series X استفاده کرده است، اما از آنجایی که بازی روی کامپیوتر آنقدرها هم به پردازنده گرافیکی نیاز ندارد، دوست داریم تنظیمات Extra/Epic/Ultra را برای Draw Distance ببینیم. جدای از شوخی، تعداد Pop-inها آنقدر زیاد است که می‌تواند کل تجربه بازی شما را نابود کند. حداقل امیدواریم که سازندگان ماد بتوانند با یک Draw Distance/LOD Mod به نحوی اوضاع را نجات دهند.

در مجموع، ما از نسخه PC بازی Sonic Frontiers شگفت‌زده شدیم. این بازی می‌تواند روی طیف وسیعی از پیکربندی‌های PC به راحتی اجرا شود، هیچ مشکل لکنت زبان ندارد و کنترل‌های K&M فوق‌العاده‌ای دارد. تنها نکات منفی آن قفل ۶۰ فریم بر ثانیه و Draw Distance افتضاح است. بنابراین، امیدواریم که SEGA یا جامعه بازی بتوانند این دو مشکل را برطرف کنند!